شهرنگار

شهرنگار، از سال 1376 راه خود را آغاز كرد.
از شماره 1 تا 4 به عنوان خبرنامه داخلي (بولتن) البته در همان فرم و قواره يك مجله
(A4) تهيه و انتشار يافت و در چارچوب داخلي شركت پردازش و برنامه ريزي شهري (مركز اطلاعات جغرافيايي شهر تهران TGIC) و برخي شركت ها و ادارات تابعه شهرداري تهران توزيع شد.
از سال 1377 با تلاش مدير مسئول و شوراي سردبيري و مدير داخلي وقت مجله، شهرنگار توانست پروانه نشر را به عنوان فصلنامه تخصصي و ارگان رسمي شركت پردازش (مجري طرح
GIS تهران) از وزرات فرهنگ و ارشاد اسلامي اخذ نمايد و درواقع پس از آن امكان ارائه و فروش در سراسر دكه هاي روزنامه فروشي كشور فراهم گرديد.
شهرنگار، در اوايل فصلنامه و به تدريج از اواخر سال 1378 بصورت دو ماهنامه انتشار يافت
.

همانطور كه در صفحه نخست شهرنگار (صفحه شناسامه) آمده است: "شهرنگار نشريه اي است علمي- آموزشي كه به مباحث برنامه ريزي، طراحي و مديريت شهري با استفاده از GIS مي پردازد".
اين مجله با تشكيل و جذب اعضاي هيئت تحريريه، كه چند تن از استادان و اعضاي هيئت علمي دانشگاه ها نيز در فهرست آنها بودند، بتدريج توانست جايگاه معتبري از نظر علمي و تخصصي در ميان ديگر نشريات مشابه شهرسازي و معماري (كه امروزه تعداد آنها به بيست هم مي رسد) كسب نمايد
.
در روند انتشار مجله، از شماره 7 و 8 تلاش شد تا ساز و كارهاي تا حدودي نيمه حرفه اي را در چارچوب
فعاليت و سياستگذاري هاي خود اعمال كند و لگوتايپ (شهرنگار) را براي خود طراحي و تخصيص دهد. چرا كه فراهم نمودن ملازمات كامل براي اين مجله به طور حرفه اي ميسر نبود و محوريت موضوع فعاليت هاي شركت پردازش اساسا" معطوف به توليد اطلاعات و نقشه بود و ايجاد چنين تمهيداتي در اولويت قرار نداشت.

شهرنگار، مانند هر نشريه تخصصي دولتي و يا نيمه دولتي، مسائل و مشكلات اجرايي خود را داشته و طي 9 سال راهي پر فراز و نشيب را تا به امروز پيموده كه حاصل آن انتشار 41 شماره مجله شهرنگار بوده است.

شهرنگار، دوره اي نيز تعطيل و در عدم انتشار به سر برده است (زماني كه به دستور شهردار وقت برخي از نشريات و ارگان هاي كم بازده [از نظر اقتصادي] مشمول اين توقف و تعليق شدند.) اگر، منصفانه به پيشينه و كارنامه شهرنگار بنگريم و به چالش هاي مختلفي كه در زمينه هاي گوناگون مديريتي- اداري و نيز بحران هاي اقتصادي و كمبود نيروهاي ژورناليست حرفه اي در تيم تحريريه و نبود اعضاي هيئت علمي به علت عدم تامين هزينه مربوطه و ... مي توانيم به جرات آن را در زمره نشريات (ويژه و بسيار تخصصي) قلمداد كنيم؛ كه اينگونه مجلات به خاطر حيطه صرفا" تخصصي خود، ناگزير خشك، كم جاذبه و از نظر آماري نيز كم مخاطب هستند. لذا ايجاد جاذبه و فراگيري اين نوع مجلات با همه ترفندهاي علمي- محتوايي و هنري- گرافيكي، دامنه و تيراژ محدودي دارند، چرا كه موضوع تخصصي GIS لاجرم طيف محدودي از جامعه را در بر مي گيرد. با اينهمه اگر "شهرنگار" را در اين زمره نسبتا" موفق تلقي كنيم، سخني به گزاف نگفته ايم.

شهرنگار، به عنوان مجله منحصر به فرد در زمينه GIS توانسته است تعامل و ارتباطي نسبتا" فراگير با مخاطبان، مديران و برنامه ريزان شهري و جامعه دانشگاهي و تخصصي (اعم از استاد و دانشجو) برقرار نمايد، البته ترديدي نيست كه راه و كار باقيمانده در پيش رو بسيار است. در اين راستا، اين مجله با همان تعداد اندك نظرات و حداقل امكانات (از هر نظر)، با ايده ها و اهداف بلند به راه خود ادامه مي دهد و انگيزه تحقق آن اهداف را هنوز در سر دارد و به ياري و مشاركت فعال مخاطبان خود آن را عملي مي داند.

 


© 2007 Shahrnegar Magazine,
Tehran GIS Center
Optimized for Netscape Navigator 4.0 +  and Microsoft Internet Explorer 5.0.
Designed by: Reza Alizadeh
send your comments to: admin@shahrnegar.ir